شأن امير مؤمنان على عليه السلام ، و زمانى كه آن حضرت در ركوع انگشترش را به مستمند بخشيد ، نازل شد . اين اجماع و اتّفاق نظر را بزرگان و دانشمندان اهل سنّت نقل كرده و به آن اعتراف نموده‌اند ، يعنى همان كسانى كه سخنان آن‌ها مورد اعتماد است و به كتاب‌هايشان استناد مىشود . آلوسى در تفسير خود مىنويسد : « اكثر راويان اخبار معتقدند كه اين آيه در شأن على كرم اللَّه وجهه نازل شده است » « 1 » . ابن كثير در تفسير خود برخى از اين روايات را در ذيل آيه مباركه نقل نموده و حكم به صحّت بعضى از آن‌ها داده است « 2 » . ابن كثير كسى است كه در تفسير و تاريخ خود ، تا آن‌جا كه مىتوانسته ، بر شيعيان خُرده گرفته و سعى كرده است تا اعتقاد آن‌ها را باطل جلوه دهد . اعتراف چنين شخصى به صحّت اين روايات ، ارزش علمى فراوانى دارد و راه فرار را بر خصم ما مىبندد . هنگامى كه به كلمات بزرگان اهل سنّت در علم رجال مراجعه شد

--> ( 1 ) تفسير روح المعانى : 6 / 168 . ( 2 ) تفسير ابن كثير : 2 / 64 .